Trochę o historii
Polowanie i osiedlanie się w puszczy było zabronione dla miejscowej ludności, a żeby korzystać z jej dóbr (np. barci, siana z polan, drewna), trzeba było zdobyć specjalne uprawnienie, tzw. wchod. Od XV wieku istniała specjalna służba leśna zwana osoką strzegąca lasów i kontrolująca wchody. Polscy królowie począwszy od Władysława Jagiełły chętnie polowali w Puszczy Białowieskiej. Za czasów Zygmunta Starego zbudowano nowy dwór myśliwski. W 1538 król ten wydał specjalne prawo dotyczące organizacji polowań królewskich i zabraniające wszelkich innych łowów w Puszczy Białowieskiej. Wchodząc do puszczy nie wolno było mieć ze sobą psa ani broni. Za zabicie grubej zwierzyny groziła kara śmierci. Od czasów Jana Kazimierza w puszczy rozwijał się drobny przemysł. Powstały rudnie eksploatujące darniową rudę żelaza i budy produkujące smołę i potaż. Do obsługi fabryczek sprowadzano ludność z Mazowsza i Podlasia. Ich osady dały początek puszczańskim wsiom. Do tradycji wielkich królewskich polowań powrócono w czasach saskich. August II chadzał w pojedynkę na niedźwiedzia i w 1705 omal nie zginął podczas takiej „przechadzki" po lesie. August III często przyjeżdżał na łowy wraz z dużą świtą i gośćmi z zagranicy. Rozbudował dwór myśliwski i (założony przez Stefana Batorego) zwierzyniec.